groepsfoto team widb

Een onmogelijke opgave

Het liefst had ik uit het raam van de auto gehangen met mijn nieuwe Bynolyt verrekijker, maar 10 mm regen weerhield mij hiervan. We waren onderweg naar Duitsland en merkten we dat de dieren het ook niet eens waren met het weer. Een verloren houtduif die met moeite over de auto vloog, was het enige wat we zagen. Eenmaal in Duitsland aangekomen dreunde de schläger door de speakers van de Volkswagen. De heuvels, dalen en dikke rijen naaldbomen van natuurgebied de Eifel vormden een fenomenaal uitzicht. Dit beloofde een enorm gaaf weekend te worden.

Bij aankomst in het huisje stonden Lieke, en Martijn al op ons te wachten. Deze diehards hadden er al een natuurgebiedje en een ringslang op zitten. Maar dat kan overtroffen worden natuurlijk. Of, dat hoopte ik in elk geval.

Zwart met gele zeldzaamheid

De volgende ochtend reden we (met een beetje miezer) om 06:15 uur naar een veelbelovend gebied. Eenmaal struinend door het bos was de miezer toch veranderd in een aardige plensbui. De meeste dieren lieten het afweten, alleen de goudhaantjes en wat mezen bleven vrolijk doorzingen. Gelukkig waren we in een prachtig, nu wel erg vochtig loofbos en stopte de regen na enige tijd. Gezien de omstandigheden hoopte ik stiekem op een vuursalamander. De omgeving was er perfect voor. Deze diersoort is zeer zeldzaam en leeft op vochtige plekken, vaak in de buurt van een beek. Ondanks hun intense kleuren zijn ze erg moeilijk te vinden. Op foto’s liggen ze altijd mooi op een stronk te poseren. Maar ondertussen heb ik wel geleerd dat dit een dikke vette leugen is natuurlijk.

Zompige schoenen

Ploeterend, door een met bramenstruiken overwoekerd stuk moeras waren Martijn en ik vastberaden om een vuursalamander te vinden. Terwijl mijn linkerschoen de halve beek opzoog en mijn andere voet vastzat in een natuurlijke weerhaak, speurde ik elke mogelijke verstopplek af. Op zoek naar de zwart met gele amfibie.
Natte varens sloegen in mijn gezicht terwijl ik mijn weg voorzichtig voortzette, dieper het moeras in. Zwarte modderspetters op mijn gezicht kenmerkte de zompige tocht. Keihardenatuur liep verderop, hij had een intensief gebruikte wissel (dierensnelweg in het bos) gevonden. Waarschijnlijk had hij al ingezien dat het vinden van een vuursalamander een onmogelijke opgave was. Mijn inzicht in een verloren zaak is echter niet zo goed, dus bleef ik stug doorzoeken. Na enkele uren zoeken, zonder enig resultaat moest ik mij er maar bij neerleggen. Helaas was mijn doorzettingsvermogen niet genoeg om een vuursalamander te spotten. Ji

Gelukkig had deze vakantie niet alleen als doel om soorten te spotten, maar ook om gezellig erop uit te gaan! Geen vuursalamander Rox, maar wel op pad met vrienden. Dat is natuurlijk ook wat waard… hoor ik mijn vrienden al op een sarcastische toon zeggen.