groepsfoto team widb

Dudeljo klinkt zijn lied

Ik stap uit de tourbus die ons naar natuurgebied de Groote Peel heeft gebracht. De schelle zon doet mijn ogen even samenknijpen. Ik ben mijn zonnebril thuis vergeten. Ach, volgende keer beter. Rustig loop ik rond het bezoekerscentrum. De boerenzwaluw die hier een nest onder de dakrand had gemaakt roept alarmerend. Een vrouwelijke torenvalk komt overvliegen. Zo, de eerste twee soorten staan op mijn lijstje.

Het bijenhotel in de voortuin wordt druk bezocht. Solitaire bijen vliegen af en aan. De meeste vrijwilligers die mee zijn op het uitje staan te wachten bij het bezoekerscentrum. Samen met mijn collega Hanneke en vrijwilliger Wilma scan ik de bosrand. Op zoek naar wat groters dan het lieveheersbeestje dat net op mijn been zit. Ik draai me om en loop richting de groep, de Peel gidsen zijn in aantocht. Wel zo netjes om me voor te stellen natuurlijk. Op het moment dat ik mijn concentratie op de gidsen gevestigd is, hoor ik het..

Wielewaal in aantocht!

Dat kan nooit! Ik kijk achter me en zie de verbaasde, doch gelukkige, gezichten van Hanneke en Wilma. Binnen twee seconden sta ik aan hun zijde. Mijn oren gespitst en mijn ogen gefocust als een havik. Ik moet me bedwingen niet de weg over te rennen en het bos in de duiken.

Daar klinkt het weer.. dudeljo, skrrrrrrrrrrrrii, skrrrrrrrrrrrrrii.

Gezang alsof het zo uit een sprookje komt. Het voelt alsof ik in het Amazonewoud sta. ‘’Dat is toch.. een wielewaal?’’ Vraag ik aarzelend. De vogelkennis van Wilma overstijgt die van mij in vele maten. Jazeker! Krijg ik bijna direct te horen. Met zijn drieën turen we weer naar de bosrand. Nog even luisteren we naar het sprookjesachtige gezang dat ons vanuit het bos tegemoet komt. Wat bijzonder.

Dan word ik uit de droom wakker geschud. De manager van het buitencentrum is ook aangekomen. Ik stel mij aan haar voor. Wat een binnenkomst, zeg ik tegen haar. Een wielewaal, zo bij jullie in de voortuin, glunder ik. Ja, er zitten er zo’n zeven hier in de bosrand, zegt ze met een lach.