Hoe mijn avond werd verpest op het Wildlife Film Festival

Door: Natuurliek

Tijdens de donderdagborrel vroeg een collega of ik die avond meeging naar het Wildlife Film Festival. Na een week hard werken, had ik wel zin om iets leuks te doen. Ik herhaal: iets L-E-U-K-S te doen. Omdat ik dol ben op spontane acties, zaten we een uur later in de trein naar Rotterdam.

Toen we over de flamingoroze loper liepen, had ik nog de illusie dat het een fijne avond zou worden. Niet dus. Toen de film startte, liep dat plan vrijwel direct in de soep. De plastic soep, welteverstaan. Stikkende walvissen, flessendoppen die uit dode vogels worden gehaald en angstaanjagende verhalen over gifstoffen in plastic die je hormoonsysteem door de war gooien. Ik had mijn kostbare avond wel vrolijker in kunnen vullen.

Ik kan heus wel tegen zielige dierenfilms, hoor. Bambi bijvoorbeeld. Brandende bossen, verdwaalpartijen en jagers die achter onschuldige hertjes aan zitten, dat kan ik prima handelen. Maar deze film niet. Natuurlijk wist ik wel wat over de plastic soep, maar de beelden komen toch harder aan. Plekken op de zeebodem waar geen mensen komen maar wel plastic ligt en schildpadden die niet meer kunnen duiken door teveel plastic in hun maag, dat is afschuwelijk. Waar ik het meest van schrok waren de cijfers. Soms werd er midden in de film in je gezicht geduwd: in de tijd dat jij deze film kijkt, is er -getalmetheelveelnullen- kilo plastic in zee gedumpt.

Bambi krijgt aan het einde van de film twee babyhertjes met zijn geliefde Feline. Happy end. Deze film had zeker geen happy end. ‘Dit is de realiteit’, denk ik als ik de zaal uit loop. Mijn verdriet drink ik weg met een flesje cola. Ja, zo’n plastic Coca Cola-flesje met een rode dop, waarvan er weet ik hoeveel in de zee zwerven. Confronterend. Mijn collega drinkt uit een glazen bierflesje, veel beter. Vanaf dat moment besluit ik de rest van mijn leven alleen nog maar bier te drinken (de vlog ‘Bieren met dieren’ komt later)

Ik maak er nu grapjes over, maar het probleem is natuurlijk hartstikke serieus. Het is goed dat deze film de impact laat zien en dat er hard wordt gezocht naar oplossingen. Hoe meer mensen deze film zien en zich bewust zijn van het probleem, hoe beter de zee kan worden beschermd. Dus mocht je nog wraak willen nemen, iemand haten, of gewoon zin hebben om iemands avond flink te verpesten, de film ‘A plastic ocean’ draait zaterdag 28 oktober om 16:00 uur nóg een keer op het Wildlife Film Festival.

@Tjillp: Jij had dit weekend niks te doen, toch? Ik weet nog wel een leuk festival voor je, ghehe.

The following two tabs change content below.

Natuurliek

Natuurliek (Lieke Kragt) is vaak buiten te vinden met haar stalen ros (racefiets) of echte ros (paard Wallace). Ze fietst graag ’s ochtends van de Hilversumse heide naar haar werk bij IVN in hartje Amsterdam. Haar favoriete vogel is de drieteenstrandloper. Nummer 1 op haar bucketlist is de boomkikker.

Roep maar raak!