Jagende wilde kat

wilde kat

Door: Reespons

Om 06.00 uur gaat mijn wekker.  Met pijn en moeite staat Keihardenatuur op. Ik ben al klaarwakker en vind het tijd om het veld in te gaan. Een kwartier met de auto verder, komen we in het bos aan, eigenlijk iets te laat. Na een mooie wandeling van een uur of twee zien we  niet veel spannends. Wat reeën, vele kleine zangvogeltjes, voornamelijk vinken en mezen. Maar helaas niet de doelsoort van onze trip: de Europese wilde kat Felis silvestris silvestris.

Wilde kat? Noodstop!

Op de terug weg rijden we nog even rond en in mijn ooghoeken zie ik wat bewegen. We stoppen de auto. Ik neem een foto.  Ja hoor, het is een WILDE KAT! Een echte WILDE KAT! Snel alles gereed om uit te stappen. Zodra de motor van de auto uit gaat, vlucht hij het bos in. De ochtend kan niet meer stuk. Maar ja, we hebben nog geen goede foto…

Onverwacht geluk

Later op de ochtend vind ik een goede plek om reeën en herten te gaan kijken. In schemering gaan we op pad. Op het pas gemaaide veld naast de auto beweegt wat. Snel verrekijker pakken en de camera bij de hand houden. Goed kijken, nogmaals, is het echt? Ja!! Weer een wilde kat en ditmaal dichterbij dan die van vanochtend. Gelukkig maakt hij zich ditmaal niet uit de voeten. De wilde kat gaat gewoon door met jagen. Hij weet zelfs een prooi te vangen! Wat ongelofelijk tof en het staat ook nog eens op film.  Persoonlijk vind ik dit het vetste (katten)filmpje op YouTube.

Tip: bekijk de video in HD

Paard sjanst met schotse hooglanders

Paardrijden

Door: Natuurliek

Er gaat niets boven een mooi buitenritje met de knol. Als ik met Wallace a.k.a. ‘verzorgpeerd’ op pad ben, is het hoofddoel niet perse om wildlife te spotten. Het levert soms wel bijzondere momenten op. Hier mijn top drie.

1. Onzichtbaar te paard

Aan de rand van de hei stonden een stuk of vijf reeën te grazen. Paard en ik volgden onze route kwamen steeds dichterbij. Tot mijn verbazing bleven ze gewoon dooreten. Als ik de reeën tijdens het wandelen tegenkom en ze zien me, vluchten ze altijd direct weg. Dit trek ik me niet persoonlijk aan, hoor. Op een gegeven moment was de ree zo dichtbij, dat ik hem -als mijn arm twee keer zo lang was- zou kunnen aaien. Ik denk dat de reeën alleen het paard zien en niet dat ik er bovenop zit. Zo’n gras-etend paardenbeest is natuurlijk geen bedreiging voor ze, geen reden om weg te rennen. Het voelde alsof ik onzichtbaar was. Heel gaaf.

2. Wandelende slangendetector

Tijdens een rit in het bos, waren we net een flink stuk aan het draven. Teugels lekker losjes en Wallace had een flink tempo. Totdat. BAM. Ik bijna van mijn paard viel. Uit het niets stond hij stil, met grote neusgaten en een bizar snelle ademhaling. Verbaasd probeerde ik het paard de andere kant op te sturen maar er zat geen beweging in. Bevroren paard. Een meter of twee verder zag ik iets bewegen op het pad. Nu snapte ik de noodstop. Het was een slang. Hij was een kleine meter lang, donker van kleur en met om zijn kop een wittige band. Ik denk een ringslang.

3. Schotse hooglanders versieren

Toen ik voor een van de eerste keren naar de Zuiderheide (tussen Hilversum en Laren) ging,  zag ik de Schotse hooglanders in de verte al staan. Meestal probeer ik ze te ontwijken, maar nu moest ik er echt door om verder te kunnen. Ze stonden met zijn allen op en rond het ruiterpad waar ik langs moest. Shit. Ik weet dat ze vrijwel nooit wat doen, maar die grote hoorns staan me toch niet zo aan als ik er langs moet. Hoe zouden ze reageren op een paard die hun pad kruist? Er is maar één manier om daar achter te komen: doen. Nu had ik werkelijk met ieder mogelijk rampscenario rekening gehouden, maar dit had ik niet verwacht. Wallace begon enthousiast te hinniken en overdreven te lopen. De charmeur.

Wallace

De otters van Loch Ness

Puffin

Door: Natuurrocks

Rond een uur of 8 ’s morgens rits ik de tent open. Wat een prachtig uitzicht. Afgelopen jaar ben ik samen met mijn vriend op vakantie geweest naar Schotland. Wat een fantastisch land. Ook mijn vriend houdt erg van de natuur. Alleen verkend hij deze liever op een moutainbike. Niet zoals zijn vriendin (yours truely), uren wachtend in wildtentje. Toch kozen we samen voor Schotland. We gingen op zoek naar avontuur.

Met onze backpacks kwamen we terecht op Isle of Mull. Een echt pareltje vol met wildlife! De bonte kraaien vlogen om onze oren toen we van de ferry stapte. Deze vogelaar in spé vond dat natuurlijk geweldig. Na 15 minuten lopen kwamen we aan op de camping. Het uitzicht was er fenomenaal. De zon, verscholen achter kleine eilanden in zee, kleurde de lucht rood.

De volgende ochtend boekten we een puffintour naar Staffa Island: een kleine lavarots in de oceaan. De puffin (Fratercula arctica), ofwel papegaaiduiker, was een van de redenen waarom ik naar Schotland wilde. Na een ietwat ruige tocht op de boot kwamen we aan op Staffa. De kleine natte en steile trap die ons naar de puffins leidde deed mijn hoogtevrees weinig goed. Eenmaal boven was ik mijn hoogtevrees meteen vergeten. Overal waar ik keek kwamen de grappige kleine vogels uit hun holen gekropen. Ja, holen. Deze vogels graven lange tunnels in de grond waar ze hun eieren in leggen. Met mijn camera kroop ik langs de steile kliffen om de mooiste kiekjes te schieten.  Gelukkig heeft mijn vriend wel een gezond verstand en weerhield mij van een frisse duik. Na een stuk of 200 foto’s te hebben gemaakt werden we met de boot terug gebracht naar Mull. Onderweg hoopte ik nog op een walvis, maar dat was tevergeefs.

Aangekomen op de camping kwamen we een oude visser tegen. Na een kort gesprek bleek dat er een groep otters nog geen 300 meter van onze tent zat. Dit MOEST ik natuurlijk zien. In al mijn enthousiasme sprintte ik (in stilte, ja dat kan ik) over het strand. Ik speurde het water af opzoek naar een glimp van een otter. Mijn vriend was het na een half uur wel een beetje zat. Ik had hem aardig genegeerd tijdens mijn wilde zoektocht. En daarnaast werden we lek gestoken door midgies – de meest irritante zandvliegjes ooit. In gedachte baalde dat ik niet had geluisterd naar de jongen in Glasgow die iets riep over midgy-spray. Maar toen… een kronkel in het water. Alsof ze daar al die tijd al zwommen, twee otters! Ik wilde schreeuwen van blijdschap, maar dat deed ik niet. Ik zakte door mijn knieën en probeerde onopvallend te zijn. Intens gelukkig was ik met mijn foto’s. Otters in zee, hoe vet is dat. En nu had ik nog bewijs ook! Weer aangekomen in Nederland wilde ik mijn geschoten pareltjes graag bekijken. Na de puffins pics scrollde ik meteen naar mijn otter moment. Ik klikte op de foto en daar verscheen het op mijn scherm. Een gedaante dat meer weg had van het monster van Loch Ness dan een otter. Op deze foto’s leek de aanwezigheid van een otter net zoveel op een sprookje als het verhaal van Nessie. Gelukkig had ik ze met mijn eigen ogen gezien, de foto’s zou ik ook niet geloven.

Deze diashow vereist JavaScript.

Column: de grootste dierenvriend

waar is dat beestje

Door: Natuurliek

Op het eerste gezicht zou je niet denken dat mijn broer een dierenliefhebber is. Hij is dol op vlees, draagt een leren jas en heeft geen flauw benul van het verschil tussen een bij en een wesp. Toch kunnen veel mensen een voorbeeld nemen aan deze grote natuurliefhebber.

Gaat ie niet, dan schaadt ie niet

Waar de klassieke natuurliefhebber soms dieren of het milieu kan schaden, spaart mijn broer de natuur. Je zult hem nooit betrappen op het dood pletten van een hulpeloos kevertje of het verstoren van broedende vogels. Hij zou namelijk niet dood gevonden willen worden in een bos, in de letterlijke én figuurlijke zin. Hoe meer mensen op hun vrije zondag de natuur betreden, hoe meer schade er ontstaat. Denk maar eens aan mensen die hun afval achterlaten, lawaai maken of vogelnesten verstoren om die schattige kleintjes op de foto te krijgen. Mijn broer, die zondags het liefst Man bijt hond kijkt in zijn onderbroek, is dus nog best diervriendelijk. Hij verstoort immers geen enkel dier.

Verwaarloosde keffertjes

Van huisdieren moet mijn broer al helemaal niks hebben. Zo kwam hij twee jaar na het overlijden van mijn konijn Dotje, tevens mijn steun-en-toeverlaat, jeugdliefde en levende knuffel, met de vraag of ‘’dat beest nog ergens in de tuin liep’’. Voor een dierenliefhebber is het niet te begrijpen dat iemand het liefst met een grote boog om een dier heenloopt. Maar bekijk het eens van de andere kant: hoeveel mensen hebben een huisdier, terwijl ze er eigenlijk niet voor kunnen zorgen? Hoe goed men het ook bedoelt , het gaat heel vaak mis. Om maar te zwijgen over de chihuahua’s die impulsief worden gekocht, omdat dochterlief het keffertje graag een roze truitje aantrekt. Door gebrek aan kennis, tijd of geld, worden veel huisdieren op deze manier het slachtoffer van verwaarlozing of mishandeling. Gelukkig zou mijn broer het niet in zijn hoofd halen om in de buurt te komen van zo’n viervoeter, laat staan er een aanschaffen. Weer een ‘dierenvriend’ die zeventien katten in huis neemt (omdat ze allemaal zo lief zijn) minder.

Onbewust bewust

Hoewel hij deze dingen niet echt bewust doet, let hij wel bewust op andere dingen. Bijvoorbeeld op duurzaamheid. Hij neemt namelijk altijd dezelfde tas mee als hij boodschappen doet. Ik heb hem nog nooit betrapt op het kopen van een plastic tasje. Daar heeft hij namelijk geen geld voor.

Biesbosch (juli 2017)

Begin juli kamperen Reespons, Keihardenatuur en Natuurliek (natuurrocks kon helaas niet mee) in de Biesbosch. En dat betekent natuurlijk: veel bevers en spannende avonturen!

Wat vooraf ging…
Voordat de crew op avontuur ging, werd er hevig gediscussieerd over de invulling van het programma… Uiteindelijk zijn we toch maar voor de bevers gegaan.

Wildlife vakantie

Schotland (2016)

Puffin

Door: Natuurrocks

Afgelopen jaar ben ik samen met mijn vriend op vakantie geweest naar Schotland. Wat een fantastisch land. Ook mijn vriend houdt erg van de natuur. Alleen verkend hij deze liever op een moutainbike. Niet zoals zijn vriendin (yours truely), uren wachtend in wildtentje. Toch kozen we samen voor Schotland. We gingen op zoek naar avontuur.

Met onze backpacks kwamen we terecht op Isle of Mull. Een echt pareltje vol met wildlife! De bonte kraaien vlogen om onze oren toen we van de ferry stapte. Deze vogelaar in spé vond dat natuurlijk geweldig. Na 15 minuten lopen kwamen we aan op de camping. Het uitzicht was er fenomenaal. De zon, verscholen achter kleine eilanden in zee, kleurde de lucht rood.

Opzoek naar papegaaiduikers

De volgende ochtend boekten we een puffintour naar Staffa Island: een kleine lavarots in de oceaan. De puffin (Fratercula arctica), ofwel papegaaiduiker, was een van de redenen waarom ik naar Schotland wilde. Na een ietwat ruige tocht op de boot kwamen we aan op Staffa. De kleine natte en steile trap die ons naar de puffins leidde deed mijn hoogtevrees weinig goed. Eenmaal boven was ik mijn hoogtevrees meteen vergeten. Overal waar ik keek kwamen de grappige kleine vogels uit hun holen gekropen. Ja, holen. Deze vogels graven lange tunnels in de grond waar ze hun eieren in leggen. Met mijn camera kroop ik langs de steile kliffen om de mooiste kiekjes te schieten.  Gelukkig heeft mijn vriend wel een gezond verstand en weerhield mij van een frisse duik. Na een stuk of 200 foto’s te hebben gemaakt werden we met de boot terug gebracht naar Mull. Onderweg hoopte ik nog op een walvis, maar dat was tevergeefs.

Puffin

Papegaaiduiker

Otters van Loch Ness

Aangekomen op de camping kwamen we een oude visser tegen. Na een kort gesprek bleek dat er een groep otters nog geen 300 meter van onze tent zat. Dit MOEST ik natuurlijk zien. In al mijn enthousiasme sprintte ik (in stilte, ja dat kan ik) over het strand. Ik speurde het water af opzoek naar een glimp van een otter. Mijn vriend was het na een half uur wel een beetje zat. Ik had hem aardig genegeerd tijdens mijn wilde zoektocht. En daarnaast werden we lek gestoken door midgies – de meest irritante zandvliegjes ooit. In gedachte baalde dat ik niet had geluisterd naar de jongen in Glasgow die iets riep over midgy-spray. Maar toen… een kronkel in het water. Alsof ze daar al die tijd al zwommen, twee otters! Ik wilde schreeuwen van blijdschap, maar dat deed ik niet. Ik zakte door mijn knieën en probeerde onopvallend te zijn. Intens gelukkig was ik met mijn foto’s. Otters in zee, hoe vet is dat. En nu had ik nog bewijs ook!

Weer aangekomen in Nederland wilde ik mijn geschoten pareltjes graag bekijken. Na de puffins pics scrollde ik meteen naar mijn otter moment. Ik klikte op de foto en daar verscheen het op mijn scherm. Een gedaante dat meer weg had van het monster van Loch Ness dan een otter. Op deze foto’s leek de aanwezigheid van een otter net zoveel op een sprookje als het verhaal van Nessie. Gelukkig had ik ze met mijn eigen ogen gezien, de foto’s zou ik ook niet geloven.

Deze diashow vereist JavaScript.