Blog: Hutje mutje in het vogelhutje

De vogelhut is één van de weinige plekken, waar je meer vrienden maakt door gewoon je bek te houden. Misschien is het vogelhutpubliek nog wel interessanter dan de vogels zelf. Daarom vind ik het zo leuk.

De weg er naar toe is al een feest. Meestal loop je door een veels te lange schutting die nergens heen lijkt te lopen. Als je deze tour heldhaftig hebt doorstaan, en eindelijk denk het einde van de wereld op deze geheime plek te vinden, gaat er een wereld voor je open.

Vogelaars met intimiderend grote lenzen, kinderen die het net iets té leuk vinden om raampjes open en dicht te schuiven, leuke gesprekken over de gebieden die je echt nog eens moet zien, mensen die ALLES moeten benoemen wat ze zien en wandelaars die de plek gebruiken als soort van XXL overdekt picknickbankje. Wat ik altijd fantastisch vind, is als er ‘iets’ is gezien. Dan merk je gelijk rumoer en probeert iedereen die ene roerdomp op de foto te krijgen. Dat schept een soort band.

Toch heb ik één favoriet, die je vaak tegenkomt in een vogelhut: de stille willie. Waarom ik de stille willie zo mooi vind, is omdat dit soort mensen in ultieme rust verkeren. Dat je jezelf en de mensen om je heen vergeet. Je niet drukmaakt of het wel mooi op de foto komt. Enkel voor je uit tuurt. Vol verwachting. En gelukkig naar huis gaat, of je nou iets hebt gezien of niet. Dat is de kracht van de natuur. En dat is ook de reden, waarom ik mijn camera soms af en toe, perongeluk expres vergeet.

The following two tabs change content below.

Natuurliek

Natuurliek (Lieke Kragt) is vaak buiten te vinden met haar stalen ros (racefiets) of echte ros (paard Wallace). Ze fietst graag ’s ochtends van de Hilversumse heide naar haar werk bij IVN in hartje Amsterdam. Haar favoriete vogel is de drieteenstrandloper. Nummer 1 op haar bucketlist is de boomkikker.

Roep maar raak!