Kort verhaal: een prachtig jeugdtrauma

Als ik alleen nog naar dieren kijk tv en de enige planten die ik zie geraniums zijn, vertel ik dit verhaal aan mijn kleinkinderen. Hoe ‘het’ (mijn liefde voor de natuur) allemaal begon.

Lang, lang geleden, in een ver natuurgebied bij Zwolle, was er een meisje dat gek was op dieren. Op een zomeravond ging ze met haar vader naar het bos. Hartstikke spannend. Donkere kleding aan. Verrekijker mee. Voetje voor voetje liep ze over de paden en het zachte mos. Voorzichtig over de krakende takken. Het schemerde. Het werd donker. Ze hoorde geluiden in het bos. Het meisje fluisterde, omdat de dieren anders zouden schrikken.

Samen met haar vader sloop ze langs de bosrand. Daar stonden reeën te grazen, te rusten of te vechten. De vader bedacht allerlei theorieën waar de reeën heen gingen en waarom. Het meisje luisterde aandachtig. Haar vader benadrukte hoe veel geluk ze wel niet hadden. Dat de herten er juist vandaag stonden. Het meisje was dolgelukkig.

Later kwam ze erachter dat die reeën daar altijd stonden. AL-TIJD. Er stond gewoon een hek omheen. Alsof je koeien gaat ‘spotten’ in een weiland. Of gaat vissen in een vissenkom. Doet er niet toe. Het was fantastisch.

 

 

The following two tabs change content below.

Natuurliek

Natuurliek (Lieke Kragt) is vaak buiten te vinden met haar stalen ros (racefiets) of echte ros (paard Wallace). Ze fietst graag ’s ochtends van de Hilversumse heide naar haar werk bij IVN in hartje Amsterdam. Haar favoriete vogel is de drieteenstrandloper. Nummer 1 op haar bucketlist is de boomkikker.

Roep maar raak!