Blog: mijn eerste keer

Door: Natuurliek

Voor alles is een eerste keer. Zo ook voor mijn eerste keer vogels kijken. Vanuit de opleiding Diermanagement is de opdracht simpel: vogels inventariseren. Kort geleden had ik mijn vader tot op het bot belachelijk gemaakt omdat hij met een vogelgids voor het raam zat. Volgens mij was dat enkel een excuus om doelloos uit het raam te staren met een kop koffie. Nu moest ik er zelf aan geloven. Als ik het toch moet doen, dan voor de volle 100%!

Er gaat een wereld voor me open. Een fanatieke docent bereid me mentaal voor op het vogelavontuur. Ik weet niet waar ik meer van onder de indruk ben; zijn mosgroene bodywarmer (die hij notabene binnen draagt) of het feit dat iemand uiterst serieus vogelgeluiden imiteert voor een volle collegezaal. Hierdoor vergeet ik nooit dat een koolmees als een fietspomp klinkt.

Tijd voor het echte werk. Mijn vrienden/mede-vogel noobs en ik gaan op pad. Zoals echte doorgewinterde ‘vogelaars’ (het woord ‘vogelspotter’ schijnt beledigend te zijn) is het plan om in het bos te zijn rond schemer. Zo gezegd, zo gedaan. Op een belachelijke tijdstip, vier uur ’s ochtends, stouwen we de auto vol met verrekijkers, laarzen, geplette krentenbollen, vogelgidsen, regenponcho’s, digitale prutcameraatjes en opgeladen telefoons. Wat kan er nog misgaan?

Na een uur rijden stappen we met onze slaperige hoofden uit de auto. De snijdende wind werkt oppeppender dan een koude douche. Het is pikkedonker, de schemer moet nog komen. Twijfelend kijken we elkaar aan of dit een goede locatie is om vogels te vinden. Dapper trotseren we het bijna onbegaanbare bospad. Wie denkt er nu aan een zaklamp, als je vogels gaat kijken? Met samengeknepen ogen volg ik de flauwe lichtjes van de telefoons voor me. Af en toe hoor ik gevloek. Mijn laarzen worden opgeslurpt door de modder en takken vliegen onaangekondigd in mijn gezicht.

Ik zie niks. Ik hoor niks. Zelfs geen fietspomp. Mijn hart maakt een sprongetje als ik een piepgeluid hoor. Helaas, een krakende boom. Teleurgesteld lopen we terug naar de auto. Het is nu precies 06:14.”Hoe laat wordt het eigenlijk licht?” vraagt Keihardenatuur. Zuchtend kijk ik op mijn telefoon. Met een stroef bereik geeft Google het verlossende antwoord: om 08:50 komt de zon op. Oh ja, wintertijd. Daar sta je dan met je goede gedrag.

 

 

The following two tabs change content below.

Natuurliek

Natuurliek (Lieke Kragt) is vaak buiten te vinden met haar stalen ros (racefiets) of echte ros (paard Wallace). Ze fietst graag ’s ochtends van de Hilversumse heide naar haar werk bij IVN in hartje Amsterdam. Haar favoriete vogel is de drieteenstrandloper. Nummer 1 op haar bucketlist is de boomkikker.

Roep maar raak!