Blog: Hutje mutje in het vogelhutje

Vogelhut

De vogelhut is één van de weinige plekken, waar je meer vrienden maakt door gewoon je bek te houden. Misschien is het vogelhutpubliek nog wel interessanter dan de vogels zelf. Daarom vind ik het zo leuk.

De weg er naar toe is al een feest. Meestal loop je door een veels te lange schutting die nergens heen lijkt te lopen. Als je deze tour heldhaftig hebt doorstaan, en eindelijk denk het einde van de wereld op deze geheime plek te vinden, gaat er een wereld voor je open.

Vogelaars met intimiderend grote lenzen, kinderen die het net iets té leuk vinden om raampjes open en dicht te schuiven, leuke gesprekken over de gebieden die je echt nog eens moet zien, mensen die ALLES moeten benoemen wat ze zien en wandelaars die de plek gebruiken als soort van XXL overdekt picknickbankje. Wat ik altijd fantastisch vind, is als er ‘iets’ is gezien. Dan merk je gelijk rumoer en probeert iedereen die ene roerdomp op de foto te krijgen. Dat schept een soort band.

Toch heb ik één favoriet, die je vaak tegenkomt in een vogelhut: de stille willie. Waarom ik de stille willie zo mooi vind, is omdat dit soort mensen in ultieme rust verkeren. Dat je jezelf en de mensen om je heen vergeet. Je niet drukmaakt of het wel mooi op de foto komt. Enkel voor je uit tuurt. Vol verwachting. En gelukkig naar huis gaat, of je nou iets hebt gezien of niet. Dat is de kracht van de natuur. En dat is ook de reden, waarom ik mijn camera soms af en toe, perongeluk expres vergeet.

Blog: in de ban van de ring

Zwartkop man

Waarom hebben vogels een ringetje om hun poot? En hoe doe je dat? Dat lees je in deze blog, want Natuurliek neemt een kijkje in de keuken bij vogelringstation Het Gooi!

Zondag spreek ik om 05:15 af met vogelaar Christian om samen naar het ringstation te fietsen. Zo kon ik niet verdwalen (dacht ik), maar zelfs mét Google Maps was het raak. Uiteindelijk komen we iets later -maar dus nog steeds achterlijk vroeg- aan in Oud Valkeveen. Normaal is dit gebied niet toegankelijk, maar de ringers hebben een speciale vergunning. De netten stonden gisteravond al klaar, maar nog dicht. ’s ochtends worden de netten opengezet. De rest van de vogelringgroep loopt ergens in het hoge riet tussen het orkest van zangvogels om de vogels te verzamelen.

Vogels bevrijden!
Er staan een stuk of tien netten waar de vogels in vliegen. Eigenlijk voelt het een beetje als ‘stropen’ om ze zo te vangen. Maar de informatie die je ermee verkrijgt is ontzettend waardevol. Ik ben onder de indruk hoe snel en vakkundig Christian de vogels uit het net haalt. De meeste lijken nog aardig relaxed naar omstandigheden. Hij doet de vogels in de stoffen tasjes die ik draag. De mezen mogen in een apart zakje, omdat ze agressief zijn tegen de andere zangvogels. Het gekke is, dat ik zelfs als ik de vogel letterlijk in mijn hand heb, soms niet weet welke soort het is. Sommigen herken je juist aan het geluid of de vlucht. Het is wel erg bijzonder om ze eens van zo dichtbij te bekijken.

Vogels ringen
Zwartkop vrouw in het net

 

 

 

 

 

Vogels ringen
Net (open)

Inbreken op de vogelprivacywet
Als de eerste ronde is gedaan, nemen we de vogels mee naar binnen. Rudy en Harry geven ze een ring met een code, die klik je gewoon om het pootje heen met een tang. Een aantal vogels krijgt een geolocator om die licht opvangt, waaraan je aan de hand van de zonuren precies af kunt lezen waar op de wereld ie is geweest. Ook verzamelen de mannen zoveel mogelijk gegevens. Alles wordt nauwkeurig bijgehouden. Welke soort het is, of de vogel al eerder is gevangen, de leeftijd, het geslacht, de lengte van de vleugels, het gewicht, of ie last heeft van parasieten, hoe vet het diertje is en of de vogel een broedvlek heeft. Van dat laatste had ik nog nooit gehoord. Door de veertjes zachtjes aan de kant te blazen, kun je aan de buik zien of de vogel wel of niet aan het broeden is en zelfs of deze jongen heeft. Het vrijlaten van de vogels voelt wel erg goed 🙂

Ringen
Ringen

 

 

 

 

Geolocator
Geolocator

Superveel soorten
We herhalen hetzelfde rondje nog een aantal keer en vinden veel mooie soorten. Kleine karekiet (dat waren er zoveel dat ik nu ieder bruin vogeltje voor een karekiet aanzie), rietzanger, boomklever, merel, koolmees, pimpelmees, bosrietzanger, grote bonte specht (die vloog weer uit het net), zwartkop, zanglijster en een grote karekiet. Die laatste was nog niet gezien in het gebied waar we waren, mooi!

Vleugels opmeten
Vleugels opmeten

Meten is weten
De vogelwerkgroep ringt al meer dan 20(!) jaar in dit gebied. Door al deze gegevens structureel bij te houden, kan Sovon hier conclusies uit trekken over de algehele populaties. Maar ook voor het specifieke gebied waar ze meten. Bijvoorbeeld informatie over de conditie, voortplanting, waar ze broeden, overlevingskansen, waar de vogels heen trekken in het voorjaar en najaar en of ze bepaalde ziektes overbrengen. Nuttig dus!

Kleine karekiet
Kleine karekiet

De vader van Natuurliek maakt een vlog!

De vader van Natuurliek is de állergrootste widb-fan en heeft zelf óók een vlog gemaakt. Over een zeer ehh.. bijzonder natuurverschijnsel!

Blog: Harrie Tak

Tiny Forest

Soms ben ik jaloers op mijn eigen baan. Afgelopen week mocht ik een bos planten… op een parkeerplaats! Samen met mijn collega’s van IVN en een hele groep overenthousiaste schoolkinderen, maken we een nieuw bos.

Bos in de stad
Een Tiny Forest is zo groot als een tennisveld en kan eigenlijk overal worden geplant. Zelfs midden in de stad Utrecht! De 600 boompjes van 40 verschillende soorten liggen al klaar. De hovenier heeft de grond al helemaal ready-to-plant gemaakt. De kinderen staan te trappelen om van start te gaan.

Planten maar!
Het zand vliegt in het rond en de boompjes worden mooi door elkaar gemixt. De verschillende boom-en struiklagen zorgen, net als in een écht bos, voor veel variatie. Of het nu waait of regent, het boeit de kinderen niet. Vol enthousiasme planten ze ‘hun’ boom. Als ik de school binnenloop om naar het toilet te gaan, stormt er een meisje op me af. ‘Mevrouw!! Bent u de boswachter?!’ Eerst een buitenpretje, nu een binnenpretje.

Tiny Forest
Keihard bomen planten!!

Waarom???
Je vraagt je vast af wat nou het nut is van een stukje bos in de stad. Zoals mijn collega Daan het altijd zo prachtig zegt: ‘je ziet vooral stoepen, stenen en straten’. Voor kinderen (en volwassenen) is een groene omgeving veel leuker en fijner. Er zijn meer voordelen; het is goed voor de waterafvoer, het klimaat, het is een belangrijke woon- en voedselplek voor dieren en planten, het is een ontmoetingsplek voor de buurt en scholen gebruiken het als buitenleslokaal. Bovendien scheelt het een pokkeneind reizen als je even een natuurmomentje wilt.

Opening Tiny Forest door de schooldirecteur en Daan
Opening Tiny Forest door de schooldirecteur

Gangster Tree
De bomen staan in de grond. Ieder kind mag zijn of haar eigen boom zelf een naam geven. Ze schrijven druk op de gekleurde kaartjes. Ik loop een rondje langs ‘Gekke Gerrit’, ‘Berky’ en ‘Gangster Tree’. Geweldig, die creativiteit! Ik heb mijn boom trouwens ‘Harrie Tak’ genoemd. Ik ga hem over een tijdje zeker opzoeken, om te kijken hoe groot deze meneer is geworden!

Tiny Forest

Tiny Forest

Wil jij ook een Tiny Forest in jouw buurt? Dat kan!

  • Als toetje nog een liedje over bomen. Want bomen zijn relaxed!