Vlog #35 – Onderweg naar Schiermonnikoog!

Op onze weg naar Schiermonnikoog hebben we een tussenstop gemaakt in het Lauwersmeer. Hier gingen we op zoek naar de koning onder de vogels! Benieuwd of het gelukt is en wat voor moois we nog meer gezien hebben? Check de vlog!

Op zoek naar bevers in de Biesbosch

Wil je in Nederland bevers spotten dan maak je in de Biesbosch een hele goede kans. Nadat de laatste bever in 1826 verdween uit Nederland, zijn ze in 1988 opnieuw geïntroduceerd.  Bevers zijn de grootste knaagdieren van Europa en je kunt ze goed herkennen aan hun platte staart. Rond de schemering maak je de grootste kans want de meeste bevers zijn nacht-actief en overdag liggen ze in hun burcht te slapen.

Twee keer eerder ben ik mee geweest met een beverexcursie in de Biesbosch en beide keren zagen we meerdere bevers. Check hier het filmpje. De Biesbosch is een prachtig uitgestrekt gebied waar naast bevers ook onwijs veel vogels leven. De beste tijd om bevers te spotten zijn gedurende de zomermaanden. Het is dan nog lang licht en daardoor is de kans groter dat je ze ziet.

Snel nog een groepsfoto en dan kan het feest beginnen.
Snel nog een groepsfoto en dan kan het feest beginnen.

Het is 17.00 uur en we staan vast in de file op de A27. Samen met mijn familie zijn we onderweg naar Hank want om 19.30 begint onze beverexcursie. Gelukkig zijn we op tijd van huis gegaan en kunnen we zelfs nog een hapje eten in Café-restaurant Visserhang. Op advies van de serveerster bestellen we een kipsaté omdat we anders niet op tijd klaar zijn voor de excursie. In de verte zien we de fluisterboot al liggen en onze schipper John is al druk in de weer met de voorbereidingen.

Om 19.15 lopen we richting de boot en nadat we nog snel een groepsfoto hebben genomen stappen we aan boord. In de boot zien we nog meer fanatieke beverspotters zitten en behalve John is er ook een gids aanwezig. Onze gids vertelt dat deze fluitsterboot vaart op zonne-energie en dat we daardoor amper geluid maken. Na nog geen 100 meter varen spot onze gids een ijsvogel. Ik zat nog amper klaar met mijn verrekijker en baal dat ik hem gemist heb. Langs het water hoor je verschillende rietvogels zingen: rietgors, rietzanger en de minder bekende cetti’s zanger. Er vliegt zelfs nog een slechtvalk voorbij!

Verse knaagsporen van een bever.
Verse knaagsporen van een bever.

Na een uur varen hebben we nog geen bevers gezien en vindt John dat het tijd is voor een bakje koffie. Als een ware kunstenaar parkeert hij de boot in het riet. De beverteller staat nog steeds stil bij 0 bevers en ik vraag aan John of we nog kans maken om ze te spotten. Hij vertelt me dat vanwege de golven op het water, veroorzaakt door de harde wind, het vanavond moeilijker is om bevers te zien zwemmen. Nadat de koffie op is gaan we weer verder en zien we tot ieders verbazing toch nog een glimp van een bever het riet in zwemmen! Hij is waarschijnlijk zijn burcht ingedoken dus we besluiten om verder te varen. Het wordt steeds donkerder en zo gemakkelijk dat we de bevers de voorgaande jaren te zien kregen zo lastig gaat het nu.

Door mijn verrekijker scan ik de oevers af en tuur ik over het water. Zelfs op de plek waar ik ze normaal altijd gezien heb, is het nu stil en moeten we het doen met reigers en een aalscholver. De laatste meters zijn aangebroken en iedereen op de boot is muisstil. Ik sta op de punt van de boot en ineens hoor ik mijn zusje achterin de boot roepen dat ze een bever ziet zwemmen! Door mijn verrekijker zie ik hem zwemmen en dit keer kan iedereen op de boot hem goed bekijken. Het wordt zelfs nog mooier want de bever zwemt de oever op, om daar wat wilgen takken te verorberen. Opgelucht haal ik adem en ben ik blij dat we deze imposante dieren toch nog goed konden aanschouwen.

Daar zit hij dan!
Daar zit hij dan!

De jaarlijkse dassentelling in het Hart van Drenthe

De jaarlijkse speech van Pauline Arends.De afgelopen weken hebben we kunnen genieten van prachtig zomers weer. Vogels vliegen af en aan om hun jongen te voeren, de weidevogels zijn druk bezig met het verjagen van buizerds, kraaien en kiekendieven en jonge vosjes en reeën zetten hun eerste stapjes in de keiharde natuur. Zelf ben ik onderweg naar Drenthe. Niet voor vogels, vossen of reeën maar voor mijn lievelingsdier de das!

Op het moment dat ik aan kom lopen, is Pauline Arends (boswachter ecologie) al druk bezig met haar jaarlijkse speech voor bijna 90 geïnteresseerden dassentellers. Pauline bereidt ons voor op wat we vanavond kunnen verwachten. We krijgen te horen dat het belangrijk is om rekening te houden met de windrichting en dat het dragen van lange kleding geen overbodige luxe is met alle knutjes en muggen die dorstig rondvliegen in het bos. Het gebruik van muggenspray is een absolute ‘no go’ omdat dassen een fantastisch reukvermogen hebben. Pauline benadrukt ons om ook goed op het gedrag van de dassen te letten. De belangrijkste tip die we meekrijgen is dat we lekker moeten genieten van de natuur, of je nu wel of geen dassen te zien krijgt.

Onder begeleiding van schapen lopen we richting de burcht.
Onder begeleiding van een kudde schapen lopen we richting de burcht.

In totaal wordt vanavond bij ruim 35 burchten geteld waardoor je een goed beeld krijgt van het aantal dassen in dit specifieke natuurgebied. Samen met Denise en Tim ben ik onderweg naar een dassenburcht gelegen op de hei. We worden verwelkomd door een kudde schapen die ons mekkerend richting de burcht begeleiden. Eenmaal aangekomen op de plek, klappen we de stoeltjes uit en zitten we er, met een verrekijker in onze hand, helemaal klaar voor. We hebben geluk dat het waait want hierdoor is de kans groter dat ze ons niet ruiken. Daarnaast hebben we ook bijna geen last van knutjes en muggen, dus vooralsnog begint het goed. Na ruim een half uur spotten we het eerste zoogdier! Geen das helaas, maar een ree die nietsvermoedend onze kant op komt. Dit vind ik zelf altijd het mooist. Normaal gesproken ben je al wandelend een verstorende factor maar nu je een hele avond stil zit, maak je onderdeel uit van dit prachtige decor. De ree graast rustig verder terwijl we in de verte een koekoek horen.

Onze eerste das laat zich voorzichtig zien.
Onze eerste das laat zich voorzichtig zien.

Na ruim een uur is er nog geen enkel spoor van een das te bekennen. De zon beweegt zich langzaam achter de bomen omlaag en ik vertel Denise en Tim dat dit het moment is dat de dassen actief worden. Doordat het een vrij grote burcht is kijken we allemaal naar een bepaald gedeelte van de burcht. Tim rechts, Denise links en ik bewaak het midden. Niet veel later geeft Denise mij een elleboogstoot in mijn zij . Ik schrik op en kijk Denise vragend aan. Denise wijst naar de burcht en jahoor, onze eerste das van de avond is gespot. Met zijn drieën kunnen we hem goed door de verrekijker bekijken. Hij is zichzelf uitgebreid aan het krabben en schudt nog eens al het zand van zijn lichaam. De das is erg alert want tussendoor steekt hij meerdere keren zijn kop omhoog en ruikt of de kust veilig is. Plots schiet hij weer terug naar beneden zijn burcht in. Shit… dan heeft hij ons toch geroken. Snel controleer ik de windrichting en merk dat de wind inderdaad is afgenomen. We besluiten om meer afstand te nemen van de burcht en hopen stiekem op een tweede kans.

Nog meer dassen
Niet veel later komt er weer een das naar boven. Met de verrekijker zien we dat deze das een andere kleur heeft. Yes, das nummer twee! Deze das loopt gelijk richting de hei om daar naar eten te zoeken. Een kwartier later zien we weer een das uit dezelfde pijp naar boven komen. Dit is waarschijnlijk dezelfde das, die we eerder op de avond ook zagen. Deze keer zit de das er een stuk relaxter bij en er komen zelfs nog twee dassenhoofdjes te voorschijn. We kunnen de dassen goed observeren van deze afstand. Een van de drie dassen gaat weer terug de burcht in en begint druk te graven. Een andere das komt achterwaarts teruggelopen met een bol nestmateriaal tussen zijn poten. Wat een bijzonder gezicht om deze dassen zo huiselijk bezig te zien. De één ruimt de burcht op en de ander zorgt voor het nieuwe beddengoed. Voldaan keren we rond de schemering terug bij de auto. Met een giga big smile stappen we de auto in om terug te rijden naar het kantoor van Staatsbosbeheer. Pauline hoeft alleen al naar onze gezichten te kijken om te zien dat we een top avond gehad hebben. We geven onze eindscore van vijf dassen door aan Pauline en sluiten de avond af met een kop warme chocolademelk. Wat een unieke belevenis en top om de avond af te sluiten met alle sterke verhalen van de andere dassentellers.

Het prachtige decor waar we onderdeel van waren.
Het prachtige decor.

Vlog #26 – Vuur of vlieg?

Vers uit Estland reden Jillian en Martijn via de Afsluitdijk naar huis. Langs de kant van de weg leek het alsof er brand was. We zette de auto stil om te kijken wat het was. Wat bleek nou?! Geen brand maar vliegen! Heeel veel vliegjes die massaal naar buiten komen om zich voort te planten. Heel tof om te zien en gelukkig geen brand.

Koekoek: René Nauta

rene nauta

Zou jij in het bos kunnen overleven, helemaal op eigen houtje? René Nauta (53) wel! Hij geeft zelfs les in ‘bushcraft’. Hij weet alles over survivallen, eten uit de natuur, zelf vuur maken en een hut bouwen om in te slapen. Het motto is niet voor niets: “Maak buiten je thuis”.

1. Wat is je mooiste natuurmoment?
Tijdens onze expeditie naar Namibië zagen we een cheeta met 2 jongen die een impala doodde. En dat letterlijk op nog geen 3 meter van ons af. Het was indrukwekkend. We zaten bovenop iets wat je alleen kent van documentaires… De jacht zelf ging razendsnel. Ik denk dat het in totaal in minder dan 2 minuten voorbij was.

2. Wat is je meest *** natuurmoment?
Aangereden dieren langs de weg. Het is elke keer weer balen. Ik zit niet eens veel op de weg, maar ik zie zo enorm veel dode dieren. Zonde.

3. Welke soort staat er bovenaan je bucketlist? Ik heb geen bucketlist. Eigenlijk is alles mooi. Heb je wel eens een huismus echt goed bekeken? Prachtig zijn ze!

4. Waarom heb jij de tofste baan ooit?
Mijn hobby is mijn baan geworden. Tweederde van het jaar zijn we buiten en geven we er les. In elk seizoen slapen we er ook. Veel in NL, maar ook de nodige reizen naar de wildernis in allerlei landen zoals Roemenië, Wit Rusland, Polen, Schotland, Namibië. Mooi!

5. Voor welk dier ben je bang?
Geen. De meeste kun je beter uit de weg blijven, al heb je dat niet altijd zelf voor het zeggen (zwarte mamba, grizzly). Ook wel weer het handige van NL: hier zijn eigenlijk geen gevaarlijke jongens meer.
En als je dan in een land bent, waar jij als mens niet meer bovenaan staat, is dat ook weer een mooi besef. Je bent er een deel van het geheel geworden.

6. Wat is jouw favoriete natuurgebied in NL?
Ook weer zoveel om te kiezen. Heidevelden. De veluwe met zijn oude beukenbossen. De waddeneilanden!

7. Als je iets kon veranderen aan de natuur in NL, wat zou je dan doen?
Het wemelt van de hekken in NL. En omgekeerd houden ze zoveel dieren tegen. Ook al snap ik dat ze soms ergens niet moeten komen.  Echt een belemmering voor heel veel beesten. Van egels die opgesloten raken in een tuin t/m herten die nergens heen kunnen op de Veluwe.

Koeien zijn vee, dus een koe in een bos… Ik blijf het jammer vinden. Voor de beeldvorming als je buiten bent, maar ook de schade die ze aanrichten; ze kunnen hele bossen slopen. Wisenten vind ik veel en veel mooier, maar die hebben ander vreetgedrag.

Een onderzoek uit de VS toont aan dat de nummer 1 teruggang van tuinvogels als oorzaak ‘katten’ heeft! Echt verschrikkelijk. “Mijn poes kwam laatst met een houtsnip thuis” zegt dan een natuurliefhebber met een beetje een ongemakkelijke stem. Alles wat katten buiten eten of alleen maar doden (!) is eten waar andere dieren volledig afhankelijk van zijn; alle marters, roofvogels, uilen, reiger, ooievaar, egels, enz. De impact van wat katten aanrichten buiten wordt heel erg onderschat.

Wil jij een keer mee op bushcraft/survival met René? Dat kan! Kijk hier voor meer informatie.

Blog: losgeslagen wild

Het is eindelijk weekend en gewapend met mijn verrekijker en vriendinnetje zet ik mijn eerste voetstappen in het Robbenoordbos, gelegen in de kop van Noord-Holland. Jarenlang ben ik hier langsgereden tijdens mijn vele busritjes van Alkmaar richting Leeuwarden zonder te weten wat je in dit bosgebied allemaal kunt tegenkomen.

Blinde paniek
Wat mij meteen opvalt zijn de vele auto’s die langs de weg geparkeerd staan. Het is gelukkig droog en ideaal weer om buiten een frisse neus te halen. Het bos heeft verschillende wandelroutes en we besluiten om de gele paaltjes te volgen. Na een half uurtje lopen zien we hoog in de boom een zanglijster zitten. Uit volle borst zingt hij zijn lied, maar verder is het erg rustig. We staan nog een tijdje naar de zanglijster te luisteren totdat er uit het niets een ree door het bos stuift. Door de bomen zien we de ree met een gigantische snelheid onze kant opkomen. Op nog geen vijf meter afstand ziet de ree ons eindelijk staan. We zien letterlijk de blinde paniek in zijn ogen en tot onze opluchting maakt hij een scherpe bocht en schiet door de sloot en een aantal struiken verder het bos in.

Boosdoener?
Verbaasd kijken we elkaar aan en proberen we te bedenken waardoor de ree geschrokken is. Niet veel later zien we de dader lopen… Het is een grote bruine hond die zonder zijn baasje door het bos struint. Al kwispelend probeert hij de geur van de ree weer op te sporen, maar gelukkig loopt hij de verkeerde kant op. Ik fluit nog een aantal keer op mijn vingers maar er is geen spoor van zijn baasje te bekennen. Nadat de hond dieper het bos in loopt besluiten we door te lopen.

Ieder jaar lees je weer dat reeën slachtoffer worden van loslopende honden. Je kunt het de honden niet kwalijk nemen want het zit namelijk in hun instinct dat ze achter prooidieren aan rennen. Wie je het wel kwalijk kunt nemen zijn hun baasjes. Zij zijn wel verantwoordelijk voor het gedrag van hun trouwe viervoeter.

Honden aan de lijn
Als Denise en ik terugwandelen richting de auto zien we dezelfde bruine hond met zijn eigenaar. We besluiten om toch even een praatje te maken over dat wij zijn hond achter een ree aan zagen rennen. Hij gaf inderdaad toe dat zijn elektronische halsband niet werkte en de hond niet meer tegen te houden was. Ik vertel hem dat in dit natuurgebied honden aangelijnd moeten worden om de natuur zo min mogelijk te verstoren. Uiteindelijk besluit hij zijn hond toch maar aan te lijnen.

Als je twijfelt of je je hond los mag laten lopen in een bepaald gebied, check dan de borden. Het is natuurlijk beter om hem altijd aan de lijn te houden, voor je het weet is hij weg en gebeuren er ongelukken.