Vlog #35 – Onderweg naar Schiermonnikoog!

Op onze weg naar Schiermonnikoog hebben we een tussenstop gemaakt in het Lauwersmeer. Hier gingen we op zoek naar de koning onder de vogels! Benieuwd of het gelukt is en wat voor moois we nog meer gezien hebben? Check de vlog!

Op zoek naar bevers in de Biesbosch

Wil je in Nederland bevers spotten dan maak je in de Biesbosch een hele goede kans. Nadat de laatste bever in 1826 verdween uit Nederland, zijn ze in 1988 opnieuw geïntroduceerd.  Bevers zijn de grootste knaagdieren van Europa en je kunt ze goed herkennen aan hun platte staart. Rond de schemering maak je de grootste kans want de meeste bevers zijn nacht-actief en overdag liggen ze in hun burcht te slapen.

Twee keer eerder ben ik mee geweest met een beverexcursie in de Biesbosch en beide keren zagen we meerdere bevers. Check hier het filmpje. De Biesbosch is een prachtig uitgestrekt gebied waar naast bevers ook onwijs veel vogels leven. De beste tijd om bevers te spotten zijn gedurende de zomermaanden. Het is dan nog lang licht en daardoor is de kans groter dat je ze ziet.

Snel nog een groepsfoto en dan kan het feest beginnen.
Snel nog een groepsfoto en dan kan het feest beginnen.

Het is 17.00 uur en we staan vast in de file op de A27. Samen met mijn familie zijn we onderweg naar Hank want om 19.30 begint onze beverexcursie. Gelukkig zijn we op tijd van huis gegaan en kunnen we zelfs nog een hapje eten in Café-restaurant Visserhang. Op advies van de serveerster bestellen we een kipsaté omdat we anders niet op tijd klaar zijn voor de excursie. In de verte zien we de fluisterboot al liggen en onze schipper John is al druk in de weer met de voorbereidingen.

Om 19.15 lopen we richting de boot en nadat we nog snel een groepsfoto hebben genomen stappen we aan boord. In de boot zien we nog meer fanatieke beverspotters zitten en behalve John is er ook een gids aanwezig. Onze gids vertelt dat deze fluitsterboot vaart op zonne-energie en dat we daardoor amper geluid maken. Na nog geen 100 meter varen spot onze gids een ijsvogel. Ik zat nog amper klaar met mijn verrekijker en baal dat ik hem gemist heb. Langs het water hoor je verschillende rietvogels zingen: rietgors, rietzanger en de minder bekende cetti’s zanger. Er vliegt zelfs nog een slechtvalk voorbij!

Verse knaagsporen van een bever.
Verse knaagsporen van een bever.

Na een uur varen hebben we nog geen bevers gezien en vindt John dat het tijd is voor een bakje koffie. Als een ware kunstenaar parkeert hij de boot in het riet. De beverteller staat nog steeds stil bij 0 bevers en ik vraag aan John of we nog kans maken om ze te spotten. Hij vertelt me dat vanwege de golven op het water, veroorzaakt door de harde wind, het vanavond moeilijker is om bevers te zien zwemmen. Nadat de koffie op is gaan we weer verder en zien we tot ieders verbazing toch nog een glimp van een bever het riet in zwemmen! Hij is waarschijnlijk zijn burcht ingedoken dus we besluiten om verder te varen. Het wordt steeds donkerder en zo gemakkelijk dat we de bevers de voorgaande jaren te zien kregen zo lastig gaat het nu.

Door mijn verrekijker scan ik de oevers af en tuur ik over het water. Zelfs op de plek waar ik ze normaal altijd gezien heb, is het nu stil en moeten we het doen met reigers en een aalscholver. De laatste meters zijn aangebroken en iedereen op de boot is muisstil. Ik sta op de punt van de boot en ineens hoor ik mijn zusje achterin de boot roepen dat ze een bever ziet zwemmen! Door mijn verrekijker zie ik hem zwemmen en dit keer kan iedereen op de boot hem goed bekijken. Het wordt zelfs nog mooier want de bever zwemt de oever op, om daar wat wilgen takken te verorberen. Opgelucht haal ik adem en ben ik blij dat we deze imposante dieren toch nog goed konden aanschouwen.

Daar zit hij dan!
Daar zit hij dan!

De jaarlijkse dassentelling in het Hart van Drenthe

De jaarlijkse speech van Pauline Arends.De afgelopen weken hebben we kunnen genieten van prachtig zomers weer. Vogels vliegen af en aan om hun jongen te voeren, de weidevogels zijn druk bezig met het verjagen van buizerds, kraaien en kiekendieven en jonge vosjes en reeën zetten hun eerste stapjes in de keiharde natuur. Zelf ben ik onderweg naar Drenthe. Niet voor vogels, vossen of reeën maar voor mijn lievelingsdier de das!

Op het moment dat ik aan kom lopen, is Pauline Arends (boswachter ecologie) al druk bezig met haar jaarlijkse speech voor bijna 90 geïnteresseerden dassentellers. Pauline bereidt ons voor op wat we vanavond kunnen verwachten. We krijgen te horen dat het belangrijk is om rekening te houden met de windrichting en dat het dragen van lange kleding geen overbodige luxe is met alle knutjes en muggen die dorstig rondvliegen in het bos. Het gebruik van muggenspray is een absolute ‘no go’ omdat dassen een fantastisch reukvermogen hebben. Pauline benadrukt ons om ook goed op het gedrag van de dassen te letten. De belangrijkste tip die we meekrijgen is dat we lekker moeten genieten van de natuur, of je nu wel of geen dassen te zien krijgt.

Onder begeleiding van schapen lopen we richting de burcht.
Onder begeleiding van een kudde schapen lopen we richting de burcht.

In totaal wordt vanavond bij ruim 35 burchten geteld waardoor je een goed beeld krijgt van het aantal dassen in dit specifieke natuurgebied. Samen met Denise en Tim ben ik onderweg naar een dassenburcht gelegen op de hei. We worden verwelkomd door een kudde schapen die ons mekkerend richting de burcht begeleiden. Eenmaal aangekomen op de plek, klappen we de stoeltjes uit en zitten we er, met een verrekijker in onze hand, helemaal klaar voor. We hebben geluk dat het waait want hierdoor is de kans groter dat ze ons niet ruiken. Daarnaast hebben we ook bijna geen last van knutjes en muggen, dus vooralsnog begint het goed. Na ruim een half uur spotten we het eerste zoogdier! Geen das helaas, maar een ree die nietsvermoedend onze kant op komt. Dit vind ik zelf altijd het mooist. Normaal gesproken ben je al wandelend een verstorende factor maar nu je een hele avond stil zit, maak je onderdeel uit van dit prachtige decor. De ree graast rustig verder terwijl we in de verte een koekoek horen.

Onze eerste das laat zich voorzichtig zien.
Onze eerste das laat zich voorzichtig zien.

Na ruim een uur is er nog geen enkel spoor van een das te bekennen. De zon beweegt zich langzaam achter de bomen omlaag en ik vertel Denise en Tim dat dit het moment is dat de dassen actief worden. Doordat het een vrij grote burcht is kijken we allemaal naar een bepaald gedeelte van de burcht. Tim rechts, Denise links en ik bewaak het midden. Niet veel later geeft Denise mij een elleboogstoot in mijn zij . Ik schrik op en kijk Denise vragend aan. Denise wijst naar de burcht en jahoor, onze eerste das van de avond is gespot. Met zijn drieën kunnen we hem goed door de verrekijker bekijken. Hij is zichzelf uitgebreid aan het krabben en schudt nog eens al het zand van zijn lichaam. De das is erg alert want tussendoor steekt hij meerdere keren zijn kop omhoog en ruikt of de kust veilig is. Plots schiet hij weer terug naar beneden zijn burcht in. Shit… dan heeft hij ons toch geroken. Snel controleer ik de windrichting en merk dat de wind inderdaad is afgenomen. We besluiten om meer afstand te nemen van de burcht en hopen stiekem op een tweede kans.

Nog meer dassen
Niet veel later komt er weer een das naar boven. Met de verrekijker zien we dat deze das een andere kleur heeft. Yes, das nummer twee! Deze das loopt gelijk richting de hei om daar naar eten te zoeken. Een kwartier later zien we weer een das uit dezelfde pijp naar boven komen. Dit is waarschijnlijk dezelfde das, die we eerder op de avond ook zagen. Deze keer zit de das er een stuk relaxter bij en er komen zelfs nog twee dassenhoofdjes te voorschijn. We kunnen de dassen goed observeren van deze afstand. Een van de drie dassen gaat weer terug de burcht in en begint druk te graven. Een andere das komt achterwaarts teruggelopen met een bol nestmateriaal tussen zijn poten. Wat een bijzonder gezicht om deze dassen zo huiselijk bezig te zien. De één ruimt de burcht op en de ander zorgt voor het nieuwe beddengoed. Voldaan keren we rond de schemering terug bij de auto. Met een giga big smile stappen we de auto in om terug te rijden naar het kantoor van Staatsbosbeheer. Pauline hoeft alleen al naar onze gezichten te kijken om te zien dat we een top avond gehad hebben. We geven onze eindscore van vijf dassen door aan Pauline en sluiten de avond af met een kop warme chocolademelk. Wat een unieke belevenis en top om de avond af te sluiten met alle sterke verhalen van de andere dassentellers.

Het prachtige decor waar we onderdeel van waren.
Het prachtige decor.

Vlog #26 – Vuur of vlieg?

Vers uit Estland reden Jillian en Martijn via de Afsluitdijk naar huis. Langs de kant van de weg leek het alsof er brand was. We zette de auto stil om te kijken wat het was. Wat bleek nou?! Geen brand maar vliegen! Heeel veel vliegjes die massaal naar buiten komen om zich voort te planten. Heel tof om te zien en gelukkig geen brand.