Vlog#38 – Coole Kikkers !

HIER KIKKER JE VAN OP!
Wist je dat je in ons kleine ‘koude’ kikkerlandje ook in de bomen kikkers kunt vinden?  Wij wel en daarom zochten we ze voor jullie op! Let op; deze beelden zijn écht in Nederland gemaakt… 🌳🐸

 

Blog: Vrolijke fluiter en rennende reeën

Vrolijke fluiter
Om 19.30 uur betreed ik het bos, dit doe ik alles behalve stil. Door de droogte van de afgelopen weken lijkt alles wat ik aanraak te veranderen in een alarmsysteem en mocht er zich nog een dier in mijn nabijheid bevinden dan is het nu zeker gevlucht. Niet gek dus dat ik het eerst half uur niks zie.  Maar naar een half uur is de rust wedergekeerd en komt het bos tot leven. Ik zie grote bonte en zwarte spechten, gaaien, vinken, mezen en zelfs een sperwer. Het meest bijzondere vind ik toch de fluiter (Phylloscopus sibilatrix) die op het takje voor mij gaat zitten en mij zorgvuldig observeert.

Rennende Reeën
Terwijl ik de vrolijke fluiter observeer, lijkt het als of er achter mij een olifant door een porseleinkast heen aan het banjeren is. Ik kijk om en zie twee roodbruine schimmen mijn kant op komen rennen. Nogmaals goed kijken en ik kan het beter waarnemen. Twee jonge reegeiten komen mijn kant op. Ik blijf doodstil zitten want zodra zij een beweging waarnemen zijn ze weg. Op dit moment staat de voorste reegeit op 10 meter bij mij vandaan en loopt mijn kant op. Shit, mijn camera staat uit. Voorzichtig, zonder te veel te bewegen, probeer ik snel mijn telefoon te pakken. Terwijl de eerst reegeit mij gepasseerd is, blijft de andere twijfelend achter mij staan. Dit is mijn kans! De reegeit loopt achter wat naaldbomen. Dit bied mij de kans om mijn telefoon te pakken en te filmen. Op ongeveer 5 meter komt ze achter de naaldbomen vandaan en loopt rustig verder.  Wat gaaf dit, een ree zo dichtbij! Nu heb ik dit natuurlijk wel vaker mee gemaakt maar elke keer blijft het een bijzonder moment. Ik wilde dit filmpje eigenlijk bewaren, maar ik moet het gewoon delen! Zo tof is het! Zo nu ben je aan het einde van dit stukje gekomen, ik klap mijn laptop dicht en ga naar het bos. Op zoek naar reeën in alle stilte 😉, probeer het ook eens want dat is zeker de moeite waard.

 

Vlog #35 – Onderweg naar Schiermonnikoog!

Op onze weg naar Schiermonnikoog hebben we een tussenstop gemaakt in het Lauwersmeer. Hier gingen we op zoek naar de koning onder de vogels! Benieuwd of het gelukt is en wat voor moois we nog meer gezien hebben? Check de vlog!

Blog: Hutje mutje in het vogelhutje

Vogelhut

De vogelhut is één van de weinige plekken, waar je meer vrienden maakt door gewoon je bek te houden. Misschien is het vogelhutpubliek nog wel interessanter dan de vogels zelf. Daarom vind ik het zo leuk.

De weg er naar toe is al een feest. Meestal loop je door een veels te lange schutting die nergens heen lijkt te lopen. Als je deze tour heldhaftig hebt doorstaan, en eindelijk denk het einde van de wereld op deze geheime plek te vinden, gaat er een wereld voor je open.

Vogelaars met intimiderend grote lenzen, kinderen die het net iets té leuk vinden om raampjes open en dicht te schuiven, leuke gesprekken over de gebieden die je echt nog eens moet zien, mensen die ALLES moeten benoemen wat ze zien en wandelaars die de plek gebruiken als soort van XXL overdekt picknickbankje. Wat ik altijd fantastisch vind, is als er ‘iets’ is gezien. Dan merk je gelijk rumoer en probeert iedereen die ene roerdomp op de foto te krijgen. Dat schept een soort band.

Toch heb ik één favoriet, die je vaak tegenkomt in een vogelhut: de stille willie. Waarom ik de stille willie zo mooi vind, is omdat dit soort mensen in ultieme rust verkeren. Dat je jezelf en de mensen om je heen vergeet. Je niet drukmaakt of het wel mooi op de foto komt. Enkel voor je uit tuurt. Vol verwachting. En gelukkig naar huis gaat, of je nou iets hebt gezien of niet. Dat is de kracht van de natuur. En dat is ook de reden, waarom ik mijn camera soms af en toe, perongeluk expres vergeet.

The Swedish Dream

Ik kan mijn ogen niet geloven…
Heel stil staan we in het dichte struikgewas, alleen een zucht wind kan ons nog verraden. Mijn camera heb ik in de aanslag, maar ik durf de lenskap er bijna niet af te halen. Oke, heel zachtjes dan maar, *klik, klik*. Gelukkig, hij is los…

Dat is het moment dat ik mij voorstel als we in de auto zitten en richting de Hunneberg in Zweden rijden. We gaan namelijk op zoek naar elanden.
Het moment heb ik al meerdere malen in mijn hoofd afgespeeld. Alleen is de uitkomst telkens anders. Het is midden juni, dus niet het perfecte moment om elanden te spotten. Ons enige voordeel is dat de Hunneberg blijkbaar een elanden hotspot is, dus gaan we met volle moed op pad. Aangekomen op locatie is het alles wat ik me had voorgesteld, wat een prachtig gebied!

De Hunneberg in Zweden

Eenmaal uit de auto wacht ons een pad van enkele verweerde houten planken dat in de dichte begroeiing verdwijnt. Het is erg droog geweest in Zweden, dus de houten planken die als brug moeten dienen over moerasachtige stukken, zijn bijna niet meer noodzakelijk. Toch blijven we er braaf op lopen, want je weet het maar nooit (drijfzand enzo).
Na 30 minuten wandelen komen we aan bij een aangelegd stuk natuur, een plas/dras met graskluiten. Ik had er al over gelezen. Dit is speciaal aangelegd voor de bijzondere biodiversiteit die in dit moeras leeft. Heel in de verte zie ik mannelijke wintertalingen rusten, een vrouwtje met pullen komt ook nog voorbij. Een nieuwsgierige grauwe vliegenvangen komt op een takje naast ons zitten en kijkt toe, terwijl ik sta te prutsen om hem goed op de foto te zetten. We zijn letterlijk omgeven door natuur! Beter kan het niet, denk je dan.

Nieuwsgierige grauwe vliegenvanger

Om op de ‘eland’ locatie te komen, een langwerpig meer vol waterplanten, ploeteren we nog een eindje verder. Ik kan mijn enthousiasme bijna niet meer bedwingen als het meer eindelijk op de gps verschijnt. Maar, ik moet stil blijven, denk ik bij mezelf. Nog enkele meters verwijderd van de perfecte uitkijkspot en dan… KNAK, een dikke tak breekt onder mijn voeten.
Precies op dat moment hoor ik het onmiskenbare geluid van Europese kraanvogels die opvliegen! Mijn camera had ik gelukkig al in de aanslag en ja hoor, ze staan erop! Dat geluk is ook weer opgebruikt voor vandaag. Nog even kijken we naar de kraanvogels die al sputterend verdwijnen aan de horizon; sorry guys!

Lucky shot!

Na deze korte (geniale) onderbreking staan we dan eindelijk aan de rand van het moeras waar het moet gebeuren. Samen met mijn vriend speur ik de bosrand af. Elke afwijkende kleur wordt grondig geïnspecteerd en elke vierkante meter waterplant wordt bekeken. Gretig lopen we verder aangezien de eerste locatie geen eland in het vizier heeft opgeleverd. Meerdere plekken volgen, maar langzamerhand wordt onze grootste angst toch werkelijkheid…

Nadat onze zoektocht naar elanden helaas niks heeft opgeleverd, lopen we terug maar terug richting de auto. Toch besluiten we om de route langs het water te blijven volgen, iets minder snel, maar hé, you never know!
Juist op het moment dat we terug willen keren naar het hoofdpad zien we ze waden door het water… De kraanvogels die eerder voor ons wegvlogen lopen nu rustig rond tussen de waterlelies in een prachtig stuk van het moeras.
Samen eten ze van de waterplanten en zijn ze zich er totaal niet van bewust dat wij genieten van hun bijzondere aanwezigheid. Ik zou nog uren kunnen blijven kijken, maar ondertussen is het al rond 23:00uur in de avond en tijd om te gaan.

Koppel Europese kraanvogels

Dat is wat natuur zo geweldig maakt in mijn ogen. Je hoopt op iets wat je denkt dat gaat gebeuren, maar dan heeft moeder natuur een prachtig ander moment voor je inpetto. Voor mij betekend dit ook dat ik weer terug zal gaan naar Zweden om dan toch echt een eland in het wild te zien! Geen slecht vooruitzicht lijkt me zo.
Voor nu ga ik genieten van de mooie foto’s met een lepeltje chocolat moose.
Oh, en voor jullie nog een foto, gewoon omdat Zweden GEWELDIG MOOI IS!

Zweden, je bent geweldig!

Op zoek naar bevers in de Biesbosch

Wil je in Nederland bevers spotten dan maak je in de Biesbosch een hele goede kans. Nadat de laatste bever in 1826 verdween uit Nederland, zijn ze in 1988 opnieuw geïntroduceerd.  Bevers zijn de grootste knaagdieren van Europa en je kunt ze goed herkennen aan hun platte staart. Rond de schemering maak je de grootste kans want de meeste bevers zijn nacht-actief en overdag liggen ze in hun burcht te slapen.

Twee keer eerder ben ik mee geweest met een beverexcursie in de Biesbosch en beide keren zagen we meerdere bevers. Check hier het filmpje. De Biesbosch is een prachtig uitgestrekt gebied waar naast bevers ook onwijs veel vogels leven. De beste tijd om bevers te spotten zijn gedurende de zomermaanden. Het is dan nog lang licht en daardoor is de kans groter dat je ze ziet.

Snel nog een groepsfoto en dan kan het feest beginnen.
Snel nog een groepsfoto en dan kan het feest beginnen.

Het is 17.00 uur en we staan vast in de file op de A27. Samen met mijn familie zijn we onderweg naar Hank want om 19.30 begint onze beverexcursie. Gelukkig zijn we op tijd van huis gegaan en kunnen we zelfs nog een hapje eten in Café-restaurant Visserhang. Op advies van de serveerster bestellen we een kipsaté omdat we anders niet op tijd klaar zijn voor de excursie. In de verte zien we de fluisterboot al liggen en onze schipper John is al druk in de weer met de voorbereidingen.

Om 19.15 lopen we richting de boot en nadat we nog snel een groepsfoto hebben genomen stappen we aan boord. In de boot zien we nog meer fanatieke beverspotters zitten en behalve John is er ook een gids aanwezig. Onze gids vertelt dat deze fluitsterboot vaart op zonne-energie en dat we daardoor amper geluid maken. Na nog geen 100 meter varen spot onze gids een ijsvogel. Ik zat nog amper klaar met mijn verrekijker en baal dat ik hem gemist heb. Langs het water hoor je verschillende rietvogels zingen: rietgors, rietzanger en de minder bekende cetti’s zanger. Er vliegt zelfs nog een slechtvalk voorbij!

Verse knaagsporen van een bever.
Verse knaagsporen van een bever.

Na een uur varen hebben we nog geen bevers gezien en vindt John dat het tijd is voor een bakje koffie. Als een ware kunstenaar parkeert hij de boot in het riet. De beverteller staat nog steeds stil bij 0 bevers en ik vraag aan John of we nog kans maken om ze te spotten. Hij vertelt me dat vanwege de golven op het water, veroorzaakt door de harde wind, het vanavond moeilijker is om bevers te zien zwemmen. Nadat de koffie op is gaan we weer verder en zien we tot ieders verbazing toch nog een glimp van een bever het riet in zwemmen! Hij is waarschijnlijk zijn burcht ingedoken dus we besluiten om verder te varen. Het wordt steeds donkerder en zo gemakkelijk dat we de bevers de voorgaande jaren te zien kregen zo lastig gaat het nu.

Door mijn verrekijker scan ik de oevers af en tuur ik over het water. Zelfs op de plek waar ik ze normaal altijd gezien heb, is het nu stil en moeten we het doen met reigers en een aalscholver. De laatste meters zijn aangebroken en iedereen op de boot is muisstil. Ik sta op de punt van de boot en ineens hoor ik mijn zusje achterin de boot roepen dat ze een bever ziet zwemmen! Door mijn verrekijker zie ik hem zwemmen en dit keer kan iedereen op de boot hem goed bekijken. Het wordt zelfs nog mooier want de bever zwemt de oever op, om daar wat wilgen takken te verorberen. Opgelucht haal ik adem en ben ik blij dat we deze imposante dieren toch nog goed konden aanschouwen.

Daar zit hij dan!
Daar zit hij dan!